Spis

Blog autorski grupy Ailes

27 października 2014

Deja vu - Francuska kocica (Ania)


Deja Vu
Francuska Kocica

Rozdział 1
Brice

          Z każdym krokiem, coraz trudniej było jej łapać powietrze. Czuła rozrywający ból w płucach. Nie wiedziała, co zrobić, nie mogła opanować strachu ogarniającego ją z każdą chwilą coraz bardziej. Korytarz wydawał się nie mieć końca, był wąski, bez choćby najmniejszego oświetlenia. Wydawało jej się, że biegnie tak w nieskończoność, a najbardziej przerażało ją to, że nie widziała żadnej możliwości schronienia. W którymś momencie ujrzała w oddali niewielką poświatę i przyśpieszyła kroku, po kilku metrach dobiegła do niewielkiego rozwidlenia. Dwa kierunki. Którędy pobiec? Przymknęła oczy i oparła się o chropowatą, zimną ścianę tunelu. Co teraz miała zrobić?
        Gdy usłyszała za sobą jakiś dźwięk bez zastanowienia ruszyła przed siebie, wbiegając na przypadkową ścieżkę. Po zaledwie kilku krokach wydostała się z korytarza, wprost w objęcia nocy. Nie zwolniwszy kroku, biegła dalej. Jej bose stopy raniły ostre kamienie i gałęzie. Przerażona, podczas bezksiężycowej nocy, samotna w ciemności, potykała się na ścieżce o plączącą jej nogi długą sukienkę.
Przystanęła i spróbowała się uspokoić. Jednak postój sprawił, że jeszcze bardziej opadła z sił. W tym momencie poczuła obezwładniające ją, potworne uczucie bezsilności. Po chwili ogarnęła ją złość. Słyszała za sobą kroki. Ciężkie stąpanie, które z każdą chwilą było coraz bliżej. Nie było sensu uciekać, nie miała już siły, a oprawca był tuż za nią. W tamtej chwili, wzdychając ciężko, przymknęła oczy i zacisnęła dłonie w pięści, obracając się gwałtownie w tył. To było jedyne, co jej pozostało – stawić temu czoła. Uspokajając oddech słyszała, że krok staje się wolniejszy, był coraz bliżej niej. Nagle wszystko ustało, słyszała teraz tylko jego oddech, ciężki oraz równie niespokojny jak jej.
– Brice – usłyszała szept i zadrżała niczym leśna osika, otwierając w tym samym momencie oczy.
Ujrzała go w chwili, gdy błyskawica rozdarła niebo.


Poderwała się, gwałtownie siadając na łóżku. Ciężko oddychając, próbowała się uspokoić, ale nie było to łatwe. Już kolejny raz z rzędu śniła ten sam sen. Zawsze budziła się przerażona, nigdy nie pamiętając jak się skończył. I to chyba najbardziej ją frustrowało. To przerażenie oraz mętlik, który zawsze miała w głowie. Od dziecka zawsze chciała mieć nad wszystkim kontrolę, stawiać czoła, rozwiązywać problemy. A teraz nawet nie wiedziała, co tak naprawdę ją przeraża.
Zapaliła lampkę stojącą na nocnej szafce i odrzuciwszy pled, którym była nakryta, wstała z łóżka. Roztrzęsiona zeszła po schodach do kuchni. Czasem żałowała, że nie kupiła zwykłego mieszkania o jakimś mniejszym metrażu. Loft, w którym mieszkała, początkowo ją zachwycił swą prostą i nowoczesną formą, ale w tym momencie było w tych przestronnych pomieszczeniach coś, co ją przerażało. Czuła się tu samotna, choć tak naprawdę właśnie o to jej chodziło. Mieć swoją ciszę, w którą uciekałaby wtedy, gdy potrzebowałaby samotności. Jednak jak długo można żyć w samotności?
Otworzyła podwójne drzwi ogromnej lodówki i wyjęła butelkę wody mineralnej. Musiała się czegoś napić. Po krótkiej chwili namysłu, wskoczyła na blat podłużnego stołu i ze zwieszonymi nogami siedziała tak przez kilka minut. Rozejrzała się wokoło. Ta pustka była niesamowicie dojmująca i tak ogromnie ją w tym momencie przytłaczała. Położyła się plecami na chłodnej nawierzchni i zadrżała. Spojrzała na schody prowadzące na antresolę i westchnęła, ujrzawszy tam jedną ze swych teczek, w których trzymała zdjęcia reprodukcji. Od zawsze była pedantką. Gdy coś leżało nie na swoim miejscu, drażniło ją to i nie dawało spokoju dopóki tego nie poprawiła. Tym razem było podobnie. Schowała butelkę z wodą do lodówki, a szklankę włożyła do zmywarki, po czym ruszyła w stronę schodów.
Podnosząc teczkę pomyślała, że tak naprawdę to nie będzie już w stanie usnąć, a zbliżał się ranek. Niedługo pierwsze promienie słoneczne zaczną oświetlać Manhattan. Ruszyła w stronę tarasu. Gdy wyszła, otoczył ją chłód. Otuliła się bardziej swetrem, który zabrała ze sobą i ściskając w dłoni teczkę, ruszyła w stronę białego fotela, który swym kształtem przypominał szezlong. Po drodze zapaliła światła, żeby oświetliły niewielki basen, z którego tak naprawdę prawie nigdy nie korzystała. Na powierzchni wody pływały teraz płatki posadzonych w podłużnych, mosiężnych donicach białych oleandrów. Nawet nie lubiła tych kwiatów, jednak doskonale komponowały się z resztą wyposażenia oraz imitacją kominka w nowoczesnym stylu. Taki lubiła najbardziej. Proste, nowoczesne sprzęty w kontrastujących ze sobą barwach. Czuła się wtedy bezpieczna i… samotna?
Ze złością usiadła na fotelu i oparła się o wygodne oparcie. Gwałtownym ruchem otworzyła teczkę, z której wysypały się dostarczone jej poprzedniego dnia zdjęcia. W ostatniej chwili udało jej się złapać jedno z nich. Wpatrywała się teraz zafascynowanym wzrokiem w fotografię jednego z obrazów, jakie tego dnia mieli dostarczyć do jej biura.
Brice Pinard, była znanym restauratorem dzieł sztuki. Zajmowała się w głównej mierze malarstwem, czasem jednak, okazjonalnie trafiały jej się też inne dzieła sztuki. Były to jednak wyjątki. Czasami organizowała jakieś wystawy, zdarzały się również transfery na tego typu imprezy. Fascynowało ją to od dzieciństwa. Cztery lata w konserwatorium, na które uparła się jej matka, nie wzbudziły w niej miłości do skrzypiec. Gdy kobieta umarła, Brice wróciła do ojca, który miał całkiem spore rancho w Teksasie. On z kolei upatrywał w niej dziedziczkę sporej posiadłości i ogromnej stadniny. Na swoje nieszczęście była jedynaczką.
Ojciec jej pasję nazywał traceniem czasu, niepotrzebnymi głupotami. Któregoś dnia wybuchła awantura w wyniku, której padły słowa, jakie podzieliły córkę i ojca. Brice wyjechała do Chicago. Tam zaczepiła się w jednej z galerii. Była dobra w tym, co robiła, dzięki czemu już wkrótce dostała awans. Jeden, drugi, kolejny. Po dwóch latach miała już wyrobioną markę, dobrą posadę w Nowym Jorku i pootwierane wszystkie drzwi.
Skrupulatna, dokładna, wręcz pedantycznie dokładna, zdobywała uznanie każdego, z kim przyszło jej pracować.
Elegancki apartament, z którego roztaczał się piękny widok na Hide Park, zamieniła na przestronny loft na obrzeżach Manhattanu. Czy była szczęśliwa? Jej życie prywatnie nie było niczym rewelacyjnym. Kilka przyziemnych znajomości, przelotnych związków. Żaden facet, z którym się wiązała nie mógł znieść w niej tej formalistki, którą niestety była. Każdego wieczora wracała samotnie do domu i snuła się apatycznie po stu pięćdziesięciu metrach przestronnej powierzchni. Sama w swej ciszy, pragnęła czasem wrzeszczeć.


Była podenerwowana. Może spowodowane było to tym, że nie przespała całej nocy. Na miejscu była przed czasem. Po drodze kupiła w pośpiechu kawę w Starbucks i teraz szła już przeszklonym korytarzem w stronę prywatnej windy, którą wjeżdżała do pomieszczenia, gdzie pracowała. Po drodze zostawiła płaszcz i parasol w swym gabinecie. Zleciła asystentce kilka telefonów i przygotowanie ważnych dokumentów potrzebnych do przejęcia obrazów. Po kilku minutach była już na górze, gdzie czekał na nią jej współpracownik w obecności dwóch, obcych mężczyzn.
– Connor McLeod – przedstawił się jeden z nieznajomych, a gdy zobaczył, że jej to nie wystarczył, uzupełnił. – Jestem właścicielem obrazów.
– Rozumiem, że pan jest prawnikiem – zwróciła się do drugiego mężczyzny w czarnym garniturze.
Niedokładnie zawiązany krawat sprawiał, że miała ochotę pomóc temu człowiekowi doprowadzić się do porządku. Mężczyzna miał około czterdziestu lat i wyglądał na takiego, który niezbyt wiele uwagi przykłada do wyglądu. 
– To jest moja…
– Brice Pinard – przerwała koledze, który próbował naprawić jej niedopatrzenie, przedstawiając ją osobiście. – Przejdźmy do rzeczy – Zawsze była konkretna kobietą.
– Czy to pani jest odpowiedzialna za zorganizowanie dzisiejszego pokazu? – zapytał mężczyzna, który okazał się właścicielem obrazów.
Przyjrzała mu się uważniej. Miał góra trzydzieści lat. Był dość wysoki i dobrze zbudowany. Na sympatycznej twarzy gościł szeroki uśmiech. Przyglądał jej się ciekawie szaro zielonym spojrzeniem. Krótkie, ciemno brązowe włosy były nienagannie przycięte.
– Proszę mówić mi Brice – powiedziała, a później spojrzała na niego trochę zdezorientowana. – Co to za akcent? Anglia?
– Szkocja – wyjaśnił z uśmiechem Connor, zadowolony z bezpośredniości dziewczyny. – Czy…
– Nie mam pojęcia, o jakim pokazie mowa. Musiała zajść jakaś pomyłka. Ja jedynie przejmuję te obrazy. Zostaną poddane renowacji, lecz zanim tak się stanie, muszę je obejrzeć i zorientować się w jakim są stanie oraz spisać podstawowe informacje. Czy macie swego specjalistę? – zapytała rzeczowo, spoglądając raz na jednego, raz na drugiego. Obaj byli zbici z tropu.
– Brice, zaszła niewielka zmiana – zwrócił się do niej jej kolega. Nie lubiła, jak coś burzyło jej poukładany harmonogram dnia, a tym razem, to on miał przekazać jej informację. Nie napawało go to szczęściem. – Wieczorem te obrazy zostaną wystawione w jednej z naszych sal. To będzie niewielki, prywatny pokaz. Chodzi o to, że…
– Dlaczego dostaje te informację dopiero teraz? – zapytała chłodno, a on głośno przełknął ślinę.
Ta kobieta potrafiła być prawdziwą jedzą, chociaż z wyglądu przypomniała słodką, radosną dziewczynę. Była dość niska oraz szczupła. Miała dziewczęca figurę i zdecydowanie nie wyglądała na swoje dwadzieścia pięć lat. Była bardzo ładna. Ogromne, błyszczące, niebieskie oczy spoglądały zazwyczaj łagodnym i przyjaznym spojrzeniem, jednak było i tak, że bez wstępów rzucały gromy, gdy cokolwiek nie szło po jej myśli. Długie do pasa, gęste, blond włosy praktycznie zawsze upięte miała w gładki kok. O wiele bardziej wolał oglądać ją w białym fartuchu, przy pracy nad jakimś obrazem. Wymazana farbami i pachnąca rozpuszczalnikiem, wyglądała uroczo. Niestety miał z nią głównie do czynienia w takich sytuacjach jak teraz. Wbitą w sztywny kostium, perfekcyjnie umalowaną i uczesaną.
– Ja nie jestem za to odpowiedzialny. Musisz porozmawiać z prezesem – powiedział pośpiesznie, chcąc zwalić to na kogokolwiek innego.
– Proszę wybaczyć, ale to chyba moja wina – wtrącił Connor, a ona wciągnęła głośno powietrze, starając się uśmiechnąć.
– Proszę wytłumaczyć – zażądała.
– Chciałem pokazać obrazy kilku znajomym, zanim trafią w ręce specjalisty – powiedział, a ona uśmiechnęła się w duchu.
– Rozumiem, że to będzie jednorazowy pokaz – powiedziała opanowanym głosem, chociaż w głębi duszy była zarówno poirytowana jak i zawiedziona.
– Tylko ten jeden wieczór – zaręczył, wpatrując się w nią uporczywie. – Może zechciałabyś przyjść? – zapytał, bezwiednie przechodząc na ty.
– Gdzie są obrazy? – zadała konkretne pytanie, nie chcąc już przedłużać tej rozmowy, zorientowawszy się, że nie będzie miała możliwości zostać sam na sam z interesującym ją dziełem.
Od momentu, gdy tylko spojrzała na zdjęcie obrazu, nie mogła myśleć o niczym innym. Płótno przedstawiało mężczyznę. Stał oparty o jakiś filar. Nie umiała tego dokładnie sprecyzować, ale wydawało jej się, że na samej górze były jakieś bardzo charakterystyczne rzeźbienia. Gdyby przyjrzała się im bliżej, mogłaby stwierdzić, z jakiego okresu pochodził. Jednak nie rzeźba ją interesowała. Facet z obrazu miał w sobie niesamowity magnetyzm, a w jego wzroku ujrzała jakąś trudną do określenia drapieżność, która sprawiła, że nie potrafiła przestać na niego patrzeć. Hipnotyzował ją swym spojrzeniem. Dosłownie.
Mężczyzna miał na sobie białą, zamoczoną koszulę, rozdartą na piersi, która oblepiała jego idealną rzeźbę ciała. Każdy mięsień był niesamowicie uwidoczniony. Potężny, masywny, patrzył takim wzrokiem, że przeszywały ją dreszcze. Miał w sobie coś zwierzęcego. Jego spojrzenie było tak przenikliwe, że nie umiała oderwać od niego wzroku. Czarne, długie włosy, opadały na część twarzy, zasłaniając lekko prawą stronę. Jednak jego oczy były doskonale widoczne. Obdarzając ją swym mrocznym, dzikim spojrzeniem, sprawiały, że czuła dreszcze. I te usta. Otrząsnęła się.
– Co z obrazami? – ponowiła pytanie.
– Przed chwilą powiedziałem ci, że zostaną przywiezione wieczorem. Będą dostępne jutro rano – zwrócił się do niej z uśmiechem Connor, a ona skarciła się w myślach. Była zbyt rozkojarzona.
– To niemożliwe – szepnęła stanowczym tonem, wspominając twarz pełną gniewu, jednak było na niej coś, co uznać można byłoby też za zdziwienie. Tak jakby ten mężczyzna sam siebie czymś zaskoczył. Odkrył coś ważnego. Jakby za moment miał powiedzieć coś bardzo istotnego. Przez moment poczuła żal, że będzie miała do czynienia jedynie z wykonanym przez kogoś dziełem. – Chcę zobaczyć je teraz – zażądała.
– Są w drodze – usłyszała swego współpracownika i posłała mu mordercze spojrzenie.
– Kto to planował? – zapytała odrobinę głośniej niż zamierzała.
– Stanley.
– Może dałabyś się w takim razie zaprosić…
– Nie umawiam się na randki – przerwała mu stanowczym głosem.
– … wieczorem na prezentację – dokończył, a jej zrobiło się głupio. – Mogłabyś wcześniej zobaczyć obrazy – zachęcił.
– O której? – zapytała bez owijania w bawełnę.
– Zaczynamy o dwudziestej. Przyjadę po ciebie o…
– To nie będzie konieczne – powiedziała, ale w porę przemyślała sprawę.
Zachowywała się jak głupia smarkula, chcąc jak najszybciej i za wszelką cenę dostać się do obrazu. Jedna noc przecież by jej nie zbawiła. Jedna głupia noc. I cholerne koszmary – dodała w duchu.
– Może jednak? – zapytał ponownie.
– Moja asystentka poda ci adres. Przyjedź o dziewiętnastej – powiedziała i nie czekając na jego odpowiedź, odwróciła się na pięcie, a następnie odeszła.
Connor spoglądał za nią i uśmiechał się szeroko. Był zachwycony dziewczyną. To, co innych w niej przerażało, jemu sprawiało przyjemność. Dziewczyna była pełna wigoru i niesamowicie żywiołowa. Przy tym konkretna oraz pełna pasji. Przeczuwał, że pozorny chłód, jaki eksponowała, był jedynie zasłoną jej gorącego temperamentu. Oprócz tego była śliczna. Pomimo dziewczęcej urody, była niesamowicie kobieca i gdy nachylała nad stołem, aby rozłożyć dokumenty, jakie ze sobą przyniosła, on ledwie powstrzymał się, aby nie zajrzeć w dekolt jej białej bluzki. Jeszcze jeden guzik poniżej i miałby pełniejszy obraz, który z chęcią skompletowałby kontynuując tę znajomość.
– Zawsze taka jest? – zapytał stojącego obok mężczyznę, a ten westchnął zrezygnowany.
– Niestety – mruknął, ale w porę upomniał się w duchu. Przecież nie mogli stracić tak ważnego klienta. Konkurencja szybko by się tym zainteresowała. – Nie. Zawsze jest bardzo miła. Naprawdę – zapewnił, uśmiechając się krzywo, tak jakby te słowa z trudem przechodziły mu przez gardło. – Może to przez tą pogodę – stwierdził błyskotliwie, wzruszając przy tym ramionami.
– Nie lubi deszczu? – zapytał Connor.
– Ona niczego nie lubi – mruknął ponuro i ponownie poprawił się prawie od razu. – Bardzo lubi deszcz. Ona ogólnie wszystko lubi i jest bardzo…
– Rozkojarzona? – podsunął mu dyplomatycznie MacLeod, a on uśmiechnął się krzywo.
– Tak. Właśnie to miałem na myśli – zaręczył.
– Nie przyszło mi nawet do głowy, że mógłby pan mieć coś innego – powiedział Connor, po czym uścisnąwszy uprzednio dłoń mężczyzny, odszedł zaraz za dziewczyną. W jej biurze dostał adres, pod który zamierzał udać się o wyznaczonej porze.

Cały dzień nie mogła znaleźć sobie miejsca. Zaczynała jakąś pracę i nie umiała się na niej skupić. Zabrała się za przeglądanie dokumentacji z ostatniej renowacji, jaką przeprowadziła. Musiała przeanalizować jeszcze raz, na spokojnie, różnego rodzaju ekspertyzy, aby sprawdzić czy wszystko się zgadza. To było bardzo ważne w jej pracy, a ona lubiła mieć wszystko zapięte na ostatni guzik.
Bezskutecznie próbowała skoncentrować się na zajęciu, jednak jej wszystkie myśli odciągały te obrazy, a właściwie jeden. Gdyby nie ten cholerny Szkot, to mogłaby już dotknąć płótna. Zadrżała na tę myśl. Po raz niewiadomo który, wyjęła teczkę ze zdjęciami i w jej dłoni ponownie znalazła się fotografia.
– Zupełnie mi już odbija – szepnęła.
Nie wiedzieć czemu, zapragnęła dowiedzieć się czegoś więcej o tym obrazie. Do tej pory nie miała żadnych konkretnych informacji. Tak bardzo zajęta była ostatnimi pracami, że nie zebrała żadnych danych odnośnie tych obrazów. Prawdę mówiąc, nie znała nawet ich autora. W dokumentacji nie było żadnych raportów, jedynie same zdjęcia reprodukcji.
– Wychodzę – rzuciła szybko do sekretarki i ignorując to, co dziewczyna jej odpowiedziała, ruszyła w stronę wyjścia.
Do windy wpadła niczym burza. Nawet nie skinęła portierowi, który jak zawsze, uprzejmie się jej ukłonił. Widząc ją taką po raz pierwszy, popatrzył za nią zupełnie zbity z tropu.
Bez problemu złapała taksówkę i w niedługim czasie była już w domu. Wbiegła jak szalona i zrzucają po drodze buty, nie zadbała nawet, aby znalazły się na swoim miejscu. Zachowywała się zupełnie jak nie ona, wszystko to tłumacząc sobie pośpiechem. Wzięła relaksującą kąpiel, chcąc jakoś się oderwać od całego tego zgiełku. Jednak zbyt wiele to nie pomogło. Wciąż czuła nieprawdopodobne podekscytowanie, gdy tylko przywoływała widok jego twarzy. Te szerokie ramiona, które niezbyt dokładnie okrywał jasny materiał koszuli, oblepiający jego śniadą skórę. 
– Co on takiego chciał powiedzieć? – szepnęła sama do siebie i poderwała się gwałtownie, wylewając przy tym wodę z wanny. Musiała się wziąć w garść.
Nie zawracając sobie głowy sprzątnięciem, poszła od razu do garderoby i wyciągała jedną sukienkę za drugą. Nawet nie wiedziała czy będzie to oficjalny pokaz, czy może przyjdą na niego jacyś ludzie, którzy zaraz potem skoczą na piwo do baru. W końcu zdecydowała się na czarne, eleganckie spodnie, a do nich założyła beżową bluzkę na ramiączka i z dość dużym dekoltem. Połączenie prostoty i elegancji z nutką pikanterii. Tak można byłoby określić jej strój. Zrobiła szybki makijaż i splotła swe długie włosy w luźny warkocz, który niedbale przerzucony przez ramię, stwarzał niesamowity kontrast z resztą stroju. Równo o dziewiętnastej usłyszała pukanie do drzwi. Otworzyła prawie natychmiast, natrafiając na szeroki uśmiech MacLeoda.
– Witaj. Mam nadzieję, że się nie spóźniłem – powiedział.
– Jestem już gotowa do wyjścia – odpowiedziała prawie natychmiast.
– Nie ma pośpiechu, zdążymy.
– To po drugiej stronie… – zaczęła, ale szybko zorientowała się, że mężczyzna chętnie wszedłby do środka. Ona chciała jak najszybciej wyjść, ale z drugiej strony dawało jej to możliwość rozmowy z nim i dowiedzenia się czegoś więcej o obrazie. – Zaproponowałabym ci drinka, ale…
– Czeka na nas limuzyna, nie będę prowadził – wszedł jej w słowo, a ona pomyślała, że prawdopodobnie dokładnie to sobie zaplanował.
– W takim razie wejdź. Czego się napijesz? – zapytała, gdy byli już w środku.
– A ty?
– Wolałabym nie pić, ale myślę, że lampka wina mi nie zaszkodzi – stwierdzała. Nie miała mocnej głowy do alkoholu, a ten wieczór dodatkowo ją ekscytował.
– W takim razie ja również poproszę o wino – usłyszała i odwróciła się w stronę stolika z alkoholem.
– No, coś ty? – mruknęła pod nosem, domyślając się, że facet najzwyczajniej w świecie z nią flirtuje. W normalnej sytuacji posłałaby go do diabła, ale był właścicielem obrazu, do którego chciała się dostać. – Proszę – powiedziała, podając mu napełniony do połowy kieliszek.
– Pięknie mieszkanie – powiedział, rozglądając się po przestronnym wnętrzu. – Trochę…
– Duże? – zapytała, a on ze śmiechem przytaknął. Był całkiem sympatyczny. – Powiedz mi coś o obrazach – dodała po chwili.
– A co dokładnie cię interesuje? – zapytał.
– Wszystko – szepnęła. – Nie znam nawet autora. Dostałam jedynie fotografie płócien.
– Ja również – usłyszała i zmarszczyła czoło. Zaczynało robić się interesująco.
– Więc…
– Są w mojej rodzinie od bardzo dawna. Przez kilkanaście lat trzymaliśmy je w jednym z muzeów sztuki starożytnej w Rzymie, ale niedawno postanowiliśmy ponownie sprowadzić je do domu.
– Kto jest na tym obrazie? – zapytała uniemożliwiając mu dalszą wypowiedź.
Prawdę mówiąc nie interesowało jej, co, gdzie, kiedy i dlaczego. Chciała szczegółów, lecz dotyczących sedna sprawy. Człowieka z obrazu.
– Na którym? – usłyszała pytanie i zaklęła w duchu. Przecież były dwa obrazy, ona widziała tylko jeden.
– Mam na myśli tego mężczyznę – powiedziała, mając nadzieję, że na drugim będzie kobieta, bądź jakiś pejzaż, ewentualnie coś grupowego albo jakaś martwa natura.
– To mój przodek. Szczerze mówiąc, nigdy się tym zbytnio nie interesowałem. Moja siostra zna historię tych obrazów, więc prawdopodobnie gdybyś z nią porozmawiała, dowiedziałabyś się czegoś więcej.
– Będzie dziś na prezentacji? – zapytała z nadzieją, a on uśmiechnął się widząc tak duże zainteresowanie, co oczywiście zaplanował w jakiś sposób wykorzystać.
– Niestety, musiała pozostać w Europie. Ale prawdopodobnie przyleci jeszcze w tym tygodniu – powiedział.
– Doskonale – ucieszyła się Brice.
Jeżeli dziewczyna znała historię obrazu, to będzie też znała historię namalowanego na nim mężczyzny.
– Bardzo interesujesz się moimi…
– Interesuję się każdym obrazem, jaki biorę pod swe skrzydła. To moja praca – odparła chłodno.
– Jesteś doskonała – powiedział, a ona spojrzał na niego gwałtownie, z budząca się złością w oczach. – W tym, co robisz – dodał, uśmiechając się przekornie.
Pomyślała, że nie jest dziś sobą, była nadmiernie podekscytowana i rozkojarzona. Musiała się opanować i przywołać do porządku.
– Nie udało wam się ustalić, kim jest autor? – ponowiła pytanie, które nie dawało jej spokoju.
Nie rozpoznawała na płótnie żadnych charakterystycznych cech, dzięki którym mogłaby rozpoznać wykonawcę.
– Teoretycznie nie mamy pewności – powiedział z wahaniem. – Moja siostra dokopała się czegoś, ale nie znam żadnych szczegółów. Na daną chwilę mamy do czynienia z anonimem. Ale być może się to zmieni.
– Z którego roku…
– Poprzedni ekspert orzekł, że to szesnasty wiek – wypowiedział i ujrzał na jej twarzy ekscytację.
– Czy macie jakieś inne dokumenty o… mam na myśli jakieś drzewo genealogiczne. Nie chcecie ustalić, kim jest mężczyzna z obrazu?
– Wiemy, kim on jest – usłyszała i sapnęła wściekle.
– Przed chwilą powiedziałeś, że nie wiecie – powiedziała z pretensją. – Celowo wprowadzasz mnie w błąd? – Ledwie powstrzymała się przed tym, aby nie dodać jakiegoś ozdobnika.
– Brice, powiedziałem jedynie, że nigdy się tym nie interesowałem. I że nie wiem, kim jest autor obrazów. Za to moja siostra ma na tym punkcie bzika – zwrócił się do niej. – Ustaliła, kim byli ludzie na obrazach, ale oczywiście nie ma stuprocentowej pewności – powiedział, chcąc obrócić to w żart.
– Więc jednak wiecie kim jest ten mężczyzna? – zapytała.
– Wygląda na to, że tak – stwierdził z rozbawieniem. – Jednak z informacji, jakie podała mi siostra podczas naszej ostatniej rozmowy, nie wygląda na sympatycznego faceta i nie wiem czy chciałbym mieć takiego przodka. Rodziny się jednak nie wybiera.
– Sympatycznego faceta? – powtórzyła jego słowa.
– Że tak to ujmę, nie był dżentelmenem. Tyle powinno ci wystarczyć do czasu, aż przyjedzie moja siostra, ona ma więcej informacji i lubi takie tematy. Myślę, że znajdziecie wspólny język. A teraz powinniśmy się zbierać, limuzyna już czeka.
– Jeżeli poprzedni ekspert ma rację i obrazy faktycznie pochodzą z szesnastego wieku, to idąc tym tokiem myślenia mogę z przekonaniem stwierdzić, że w tamtych latach trudno było o dżentelmena, więc twój przodek nie odbiegał zbytnio od statystyk.
– Teraz…
– Teraz? Masz na myśli dwudziesty pierwszy wiek, przepełniony metroseksualnymi mężczyznami, którzy w znacznej większości dbają o swój wygląd niekiedy bardziej niż kobiety? – zadała pytanie i ujrzawszy na jego twarzy zdumienie, dodała. – Również myślę, że wraz z twoją siostrą znajdę wspólny język. Chodźmy.
To mówiąc pośpiesznie dopiła wino, czego raczej nigdy nie robiła i odstawiła kieliszek na stolik. Lekko szumiało jej w głowie, ale gdy tylko wyszła na dwór, zmoczył ich deszcz, który nieco ją orzeźwił.
Jadąc, rozmawiali o jakiś głupotach. Żeby nie wyjść na ignorantkę, zadała mu jakieś pytania odnośnie tego, czym się zajmuje, ale nawet nie słuchała jego odpowiedzi. Pochłonięta była jedynie obrazem, który za moment miała zobaczyć na własne oczy, poczuć płótno, ujrzeć barwy. Tego pragnęła.
Po wejściu do środka od razu zorientowała się, że nie było zbyt wielu gości. Kilka osób, spośród których na szczęście nikogo nie znała. Niecierpliwie rozglądała się po białej sali. Kelner roznosił kieliszki z szampanem, po chwili jeden z nich trafił w jej dłonie, a za moment odstawiała już opróżnione naczynie na tacę.
– Opanuj się – szepnęła pod nosem.
– Słucham? – usłyszała głos Conora, który jeszcze przed momentem rozmawiał z kimś na drugim końcu sali.
– Nic takiego. Głośno myślę – powiedziała i utkwiwszy w nim swój wzrok, uśmiechnęła się uroczo. – Gdzie obrazy? – zapytała, a on roześmiał się głośno.
– Przez moment łudziłem się, że jednak powiesz coś innego – powiedział i objął ją ramieniem. – Chodźmy. Zanim wpuszczą tam tych ludzi, załatwię ci moment sam na sam z mym przodkiem – usłyszała i zadrżała. Przez chwilę zawahała się, ale później zganiła się w myślach.
– Są w innym skrzydle? – zapytała, lecz zaskoczona ujrzała, jak kieruje ją w stronę przestronnego tarasu widokowego. – Nie mów tylko, że ktoś je tam wyniósł – powiedziała przerażona. – Przecież pada cholerny deszcz.
– Spokojnie, wyniesiono specjalny namiot. Twój współpracownik zaproponował…
– Który?
– Co, który?
– Który współpracownik? Ten, z którym dziś rozmawiałeś? – zapytała i przyśpieszyła kroku.
– Tak. Nie rozumiem, o co chodzi – próbował ją zatrzymać.
– O to chodzi, że on nie potrafiłby nawet zorganizować wiejskiej potańcówki – powiedziała zagniewana.
– Wydawał się brzmieć profesjonalnie – oświadczył Connor, próbując zbagatelizować sprawę. – Uspokój się, przecież nic nie może się stać – powiedział i w tym samym momencie usłyszeli potworny dźwięk rwącego się płótna, jaki doszedł zza szklanych drzwi, do których biegli.
– Oczywiście, że nic – krzyknęła i odetchnęła widząc dwóch kelnerów wnoszących zakryty białym płótnem obraz.
Podeszła do niego i drżącą dłonią ściągnęła jasny materiał. Z przerażeniem wpatrywała się w widok, który miała przed sobą.
– Gdzie jest drugi obraz?! – wrzasnęła w stronę mężczyzn, którzy gdzieś zniknęli wraz z Connorem. – Pewnie zabrali go ze sobą – wyszeptała sama do siebie, próbując się uspokoić i wtedy spojrzała przed siebie.
Za szklanymi drzwiami na specjalnym stelażu, spoczywał obraz, na którego widok zamarła. Patrzyła jak urzeczona w te fascynujące oczy i zrobiło jej się słabo. Pomyślała, że nie byłaby w stanie wytrzymać spojrzenia tego człowieka w rzeczywistości. Ten mrok w oczach i drapieżny wzrok sprawiały, że wstrzymała oddech.
– Deszcz – szepnęła i rozejrzała się we wszystkie strony. Była sama.
Bez chwili wahania otworzyła na oścież przeszkolone drzwi i wybiegła wprost w objęcia gęstego deszczu. Musiała zrobić absolutnie wszystko, aby obraz nie uległ zniszczeniu. W pewnym momencie potknęła się o jakiś przedmiot i upadła, lecz szybko się podniosła i biegła dalej. Gdy była już zaledwie kilka kroków od niego, niebo rozdarła błyskawica, a stelaż przewrócił się. Bezradnie spoglądała na rozpadającą się ramę obrazu i płótno, które upadało wraz z nią samą. To było ostatnie, co widziała. Później zapanowała ciemność.


                                                                  (Do wykonania grafiki użyto zdjęć bez praw autorskich.)

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Komentarze mile widziane...